1. مؤمن‌ ، مؤمن‌ واقعى‌ نیست‌ ، مگر آن‌ كه‌ سه‌ خصلت‌ در او باشد : سنتى‌ از پروردگارش‌ و سنتى‌ از پیامبرش‌ و سنتى‌ از امامش‌ . اما سنت‌ پروردگارش‌ ، پوشاندن‌ راز خود است‌ ، اما سنت‌ پیغمبرش‌ ، مدارا و نرم‌ رفتارى‌ با مردم‌ است‌ ، اما سنت‌ امامش‌ صبر كردن‌ در زمان‌ تنگدستى‌ و پریشان‌ حالى‌ است‌ .(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 339)

«انا اعطیناك الكوثر فصل لربك و انحر. ان شانئك هو الابتر»

█ تولد و كودكی
فرزند گرامی رسول الله و نخستین نوه  ی او در مقدس  ترین ماه  های سال قمری یعنی پانزدهم (3) رمضان سال سوم هجرت چشم به جهان گشود.
امام مجتبی علیه السّلام در دامان حضرت زهرا سلام الله علیها بزرگ شد. او از همان دوران كودكی از نبوغ سرشاری برخوردار بود وی با حافظه  ی نیرومندش، آیاتی را كه بر پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله و سلّم نازل می  شد، می   شنید و همه را حفظ می  كرد و وقتی به خانه می رفت برای مادرش می خواند و حضرت فاطمه سلام الله علیها آن آیات و سخنان رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم را برای حضرت علی علیه السّلام نقل می   كرد و علی علیه السّلام به شگفتی می  پرسید: این آیات را چگونه شنیده است؟ و زهرای مرضیه می فرمود: از حسن علیه السّلام شنیده ام. (4)
به داستانی در این مورد توجه كنید:
«روزی علی علیه السّلام پنهان از دیدگان فرزندش به انتظار نشست، تا ببیند فرزندش چگونه آیات را بر مادرش تلاوت می كند.
امام حسن علیه السّلام به خانه آمد و خواست آیات قرآن را برای مادرش بخواند; ولی زبانش به لكنت افتاد و از گفتار باز ماند و چون مادرش علت را پرسید، گفت: مادر جان! گویا شخصیت  بزرگی در این خانه است كه شكوه وجودش، مرا از سخن گفتن باز می  دارد». (5)

█ درس اخلاق
از امام مجتبی علیه السّلام خواستند كه سخنی و مطلبی درباره  ی اخلاق نیكوی پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم بگوید. او فرمود:
هر كس نیازی به حضور پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم می  برد حاجتش رد نمی  شد و هر چه در توان داشت  برای رفع نیاز مردم به كار می  برد و شنیدم پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمود: هر كس نماز صبح را بگذارد، آن نماز بین او و آتش دوزخ دیواری ایجاد می  كند. (6)

█ امام حسن علیه السّلام از منظر رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم
حضرت ختمی مرتبت صلّی الله علیه و آله و سلّم فضایل و امتیازات فرزندش امام حسن مجتبی علیه السّلام را بین مسلمانان تبلیغ می  كرد و از ارتباط او با مقام نبوت و علاقه  ی حقیقی كه به وی داشت همه  جا سخن می  گفت.
آنچه از زبان پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم در مورد حضرت مجتبی علیه السّلام بیان شده است چنین است:
« هر كس می   خواهد آقای جوانان بهشت را ببیند به حسن علیه السّلام نگاه كند». (7)
« حسن گل خوشبویی است كه من از دنیا برگرفته ام ». (8)
روزی پیامبر اكرم صلّی الله علیه و آله و سلّم به منبر رفت و امام حسن علیه السّلام را در كنارش نشانید و نگاهی به مردم كرد و نظری به امام حسن علیه السّلام انداخت و فرمود: «این فرزند من است و خداوند اراده كرده كه به بركت و جود او بین مسلمانان صلح را برقرار سازد». (9)
از یاران رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم می  گوید: پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم را دیدم كه امام حسن علیه السّلام را بر دوش می  كشید و می  فرمود: «خدایا من حسن را دوست دارم، تو هم دوستش بدار». (10)
روزی پیامبر معظم اسلام صلّی الله علیه و آله و سلّم امام حسین علیه السّلام را بر دوش گرفته بود، مردی گفت: ای پسر بر مركب خوبی سوار شده  ای. پیامبر فرمود: «او هم سوار خوبی است ». (11)
شبی پیغمبر خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم نماز عشأ می  خواند و سجده  ای طولانی به جا آورد. پس از پایان نماز، دلیل را از حضرتش پرسیدند، فرمود: پسرم حسن، بر پشتم نشسته بود و ناراحت  بودم كه پیاده  اش كنم. (12)
انس بن مالك نقل می  كند كه: رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم درباره  ی امام حسن علیه السّلام به من فرمود:
ای انس! حسن فرزند و میوه ی دل من است، اگر كسی او را اذیت كند، مرا اذیت كرده و هر كس مرا بیازارد، خدا را اذیت كرده است. (13)
زینب دختر ابو رافع می  گوید: حضرت زهرا سلام الله علیها در هنگام بیماری رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم هر دو فرزندش را نزد پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آورد و فرمود: اینان فرزندان شما هستند. اكنون ارثی به آنان بدهید. حضرت فرمود:
« شرف و مجد و سیادتم را به حسن علیه السّلام دادم و شجاعت وجود خویش را به حسین علیه السّلام بخشیدم ». (14)

█ اسوه ی بزرگواری
امام حسن علیه السّلام در طول زندگی پر بركتش همواره در راه هدایت و ارشاد مردم گام بر می  داشت و شیوه  ی برخوردش با عموم مردم - حتی دشمنان - چنان جالب و زیبا بود كه همه را به خود جذب می  كرد.
مورخین نوشته  اند «روزی امام مجتبی علیه السّلام سواره از راهی می گذشت. مردی شامی بر سر راه آن حضرت آمد و ناسزا گفت. وقتی كه فحش  هایش تمام شد، امام علیه السّلام رو به او كرده و سلامش كرد! آنگاه خندید و گفت: ای مرد! فكر می  كنم در این جا غریب هستی... اگر از ما چیزی بخواهی، به تو عطا خواهیم كرد. اگر گرسنه  ای سیرت می  كنیم، اگر برهنه ای می  پوشانیمت، اگر نیازی داری، بی  نیازت می  كنیم، اگر از جایی رانده شده  ای پناهت می  دهیم، اگر حاجتی خواسته باشی برآورده می  كنیم، هم  اینك بیا و مهمان ما باش. تا وقتی كه این  جا هستی مهمان مایی...
مرد شامی كه این همه دل  جویی و محبت را از امام مشاهده كرد به گریه افتاد و گفت:
« شهادت می  دهم كه تو خلیفه ی خدا روی زمین هستی و خداوند بهتر می  داند كه مقام خلافت و رسالت را در كجا قرار دهد. من پیش از این، دشمنی تو و پدرت را به سختی در دل داشتم. اما اكنون تو را محبوب ‌ترین خلق خدا می  دانم.
آن مرد، از آن پس، از دوستان و پیروان امام علیه السّلام به شمار آمد و تا هنگامی كه در مدینه بود، همچنان مهمان آن بزرگوار بود. (15)

█ اسوه ی ایثارگری
یكی دیگر از صفات برجسته ی امام مجتبی علیه السّلام انفاق و بخشش بی  سابقه  ی اوست.
تاریخ نگاران نوشته  اند: امام حسن علیه السّلام دوبار تمام ثروت خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار دارایی  اش را به دو نصف كرده، نیمی را برای خود گذاشت و نصف دیگر را در راه خدا انفاق كرد. (16)
امام حسن علیه السّلام ملجأ درماندگان، آرام بخش دل  های دردمندان و امید تهیدستان بود، هیچ گاه نشد كه فقیری به حضور آن بزرگوار برسد و دست  خالی برگردد. در همین مورد نقل كرده  اند: مردی به حضور امام حسن علیه السّلام آمد و اظهار فقر و حاجت كرد. امام حسن علیه السّلام دستور داد تا پنجاه هزار درهم، به اضافه  ی پانصد دینار به او بدهند. مرد سائل حمالی را صدا زد كه پول  هایش را برایش ببرد. امام مجتبی علیه السّلام پوستین خود را هم به آن مرد داد و فرمود: این را هم به جای كرایه به آن مرد بده. (17)

█ امام حسن مجتبی علیه السّلام بعد از پدر
پس از آن كه حضرت علی علیه السّلام در محراب عبادت خون خویش را به پای درخت توحید نثار كرد امام مجتبی غمگین در سوگ اسوه  ی صبر و بردباری، برفراز منبر رفت و بعد از حمد و سپاس خداوند در فرازی از سخنانش فرمود: ... لقد قبض فی هذه اللیلة رجل لم یسبقه الاولون بعمل و لا یدركه الاخرون بعمل... (18)
« شب گذشته مردی از این جهان در گذشت كه هیچ یك از پیشینیان - در انجام وظیفه و اعمال شایسته بر او سبقت نگرفتند و از آیندگان نیز كسی را یارای پا به پایی او نیست...
و سپس فرمود: علی علیه السّلام در شبی رخت از جهان بست كه در آن شب عیسای مسیح به آسمان عروج كرد، یوشع بن نون جانشین موسای پیامبر نیز در آن شب در گذشت.
پدرم در حالتی دنیا را ترك كرد كه هیچ سیم و زر و اندوخته  ای نداشت. مگر تنها هفتصد درهم كه از هدایای مردم به جا مانده بود كه قصد داشت  با آن خدمتكاری بگیرد.
در اینجا، امام گریست و مردم نیز همصدا با حضرت مجتبی علیه السّلام گریستند.
سپس ادامه داد: من پسر بشیرم، من پسر نذیرم، من از خانواده ای هستم كه خداوند دوستی آنان را در كتاب خویش (قرآن) واجب كرده است آن جا كه می  فرماید: « قل لا اسئلكم علیه اجرا الا المودة فی القربی و من یقترف حسنة نزد له فیها حسنا..». (19) بگو من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم در خواست نمی  كنم جز دوست داشتن نزدیكانم [ اهل بیتم] ; و هر كس كار نیكی انجام دهد، بر نیكی اش می  افزاییم »
بر این اساس دوستی ما - خاندان - همان حسنه و خوبی است كه خداوند بدان اشاره كرده است.
سپس بر جای خود نشست.
در این هنگام « عبدالله بن عباس » برخاست و به مردم گفت: این فرزند پیامبر شما و جانشین امام علی علیه السّلام است، اكنون او رهبر و امام شماست. بیایید و با او بیعت نمایید!
مردم گروه گروه به سوی حضرت مجتبی علیه السّلام روی آوردند و بیعت كردند. سپس امام علیه السّلام خطبه  ای بیان فرمود كه در آن بر لزوم اطاعت از خدا و پیامبر و اولی الامر تاكید شده بود و مردم را از پیروی شیطان بر حذر داشت و اهمیت ایمان و عمل خیر را یاد آور گردید (20).
امام مجتبی علیه السّلام در سال چهلم هجرت و در سن 37 سالگی با مردم بیعت كرد و با آن  ها شرط كرد كه: با هر كه من صلح كنم شما هم صلح كنید، با هر كه من جنگ كنم شما هم جنگ كنید و آن  ها قبول كردند (21).
در ضمن امام علیه السّلام نامه  ای به معاویه نوشت و او را دعوت به بیعت كرد و متذكر شد كه اگر در امر اداره  ی جامعه اخلال كند و جاسوس بگمارد با قاطعیت  برخورد خواهد كرد و در مورد دستگیری و اعدام دو جاسوس وی به او هشدار داد (22).
معاویه در پاسخ امام نوشت:
... من از تو سابقه بیشتری دارم، پس بهتر آن كه تو پیرو من باشی. من نیز قول می  دهم كه خلافت مسلمانان، پس از من با تو باشد و هر چه بیت  المال عراق است در اختیار تو خواهم گذارد... (23) و چنین بود كه معاویه از پذیرش حق امتناع ورزید و نه تنها از بیعت  با امام حسن علیه السّلام خودداری كرد، بلكه عملا به طرح توطئه علیه حضرت پرداخت و با خدعه و فریب و تطمیع، افرادی را بر انگیخت تا نسبت  به قتل امام علیه السّلام اقدام نمایند و سرانجام این امام مظلوم در بیت  خودش به دست همسرش «جعده » زهر خورانده شد و به جای این كه نوشی برای مولی باشد نیشی شد كه جگر امام مجتبی علیه السّلام را پاره كرد.
امام علیه السّلام با دسیسه معاویه مسموم گردید... (24) و پس از چهل روز در روز بیست و هشتم ماه صفر سال پنجاهم هجری به شهادت رسید و در قبرستان بقیع به خاك سپرده شد. چونان خورشیدی در دل زمین (25).

امام صادق (علیه السلام) بواسطه پدران گرامیشان از امیرالمومنین (علیه السلام) نقل می‌نمایند که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) خطاب به آن حضرت فرمودند: "یا علی! تو را وصیتی می‌کنم که آن را محافظت کن، پس مادامیکه وصیت مرا مورد عمل قرار دهی، در خیر و سعادت خواهی بود:
• یا علی، هر کس خشم خود را فرو خورد در حالیکه قدرت بر انتقام داشته باشد، خداوند روز قیامت او را در محل امنی قرار خواهد داد و مزه عفو را خواهد چشید.
• یا علی، آنکس که مردم از شر زبانش در امان نباشند، اهل آتش است.
• یا علی، بدترین مردم کسی است که مردم از ترس، او را احترام کنند تا از شرش در امان باشند.
• یا علی، آنکس که برای دین و دنیای تو سودی ندارد، خیری در همنشینی با او نیست.
• یا علی، شایسته است که مومنین دارای هشت خصلت باشند:
وقار در هنگام مصیبتهای بزرگ، شکیبایی در هنگام ابتلا و گرفتاری، سپاسگزاری در هنگام وسعت زندگی، قناعت به آنچه که خداوند به او داده است، ظلم نکردن به دشمنان، تحمیل نکردن خود به دوستان، گرفتن ناراحتی بر خویشتن و آسایش مردم از دست او.
• یا علی، خوشا به حال کسی که عمرش به درازا کشد و کردارش نیکو باشد.
• یا علی، چهار عمل است که اگر انسانی مرتکب شد، پاداش آنرا زود درمی‌یابد: مردی که به او نیکی می‌کنی و او در برابر نیکی تو بدی می‌کند؛ کسی که با او دشمنی نداری و او با تو دشمنی می‌کند؛ کسی که با او هم پیمان شده‌ای و به عهد خود وفا کرده‌ای، ولی او به تو خیانت کرده است؛ کسی که با نزدیکانش رفت و آمد داشته باشد، اما آنها با او قطع رحم کنند.
• یا علی، سه چیز از مکارم اخلاق در دنیا و آخرت است: کسی که به تو ستم کرده از وی درگذری، با کسی که با تو قطع ارتباط کرده ارتباط برقرار کنی، در برابر کسی که از روی نادانی موجب ناراحتی تو شده صبور باشی.
• یا علی، از چهار چیز قبل از رسیدن چهار چیز هر چه زودتر استفاده کن: از جوانی قبل از پیری، از تندرستی قبل از بیماری، از توانگری قبل از تنگدستی و از زندگی قبل از مرگ.
• یا علی، چهار خصلت است که هر کس آنها را دارا باشد، خداوند برای او خانه ای در بهشت می‌سازد: کسی که یتیمی را پناه دهد، و به ناتوانی ترحم کند، و به پدر و مادرش نیکی کند، و به زیردستانش با محبت رفتار نماید.

فرصتی برای جلب رحمت

به نام خدا

در طول زندگی موارد زیادی پیش می آید که انسانهایی با ما روبرو می شوند که ما می توانیم در راه حل مشکل ایشان قدمهایی برداریم و گره از کارشان بگشاییم. برخی افراد همچون کارمندان ادارات هر روزه با مردمانی مواجه می شوند که راه افتادن کارشان به دست ایشان است.

باید به خود بنگریم که در چنین مواردی حس درونی ما و برخوردمان چگونه است؟ آیا آن را فرصتی برای جلب رحمت الهی می شماریم؟ آیا مردم را می دوانیم؟ آیا تا حد ممکن در انجام کارش تلاش می کنیم؟ آیا تلاش ما این است که از سر خود وا کنیم؟ آیا حواسمان به حق الناس و تلف کردن عمر مردم هست؟

حضرت صادق علیه السّلام عرض كردم:

فدایت شوم! آیا مؤمن براى مؤمن (مایه) رحمت است؟ فرمود: آرى! عرض كردم:

حضرت صادق علیه السّلام می فرماید:

أَیُّمَا مُؤْمِنٍ أَتَاهُ أَخُوهُ فِی حَاجَةٍ فَإِنَّمَا ذَلِكَ رَحْمَةٌ سَاقَهَا اللَّهُ إِلَیْهِ وَ سَبَّبَهَا لَهُ فَإِنْ قَضَى حَاجَةً كَانَ قَدْ قَبِلَ الرَّحْمَةَ لِقَبُولِهَا وَ إِنْ رَدَّهُ عَنْ حَاجَتِهِ وَ هُوَ یَقْدِرُ عَلَى قَضَائِهَا فَإِنَّمَا رَدَّ عَنْ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ الَّتِی سَاقَهَا اللَّهُ إِلَیْهِ وَ سَبَّبَهَا لَهُ... (1)؛

 هر مؤمنى كه برادر ایمانیش براى درخواست و حاجتى به نزد او بیاید، (به منزله) رحمتى است كه از جانب خداوند براى او فرستاده شده است، پس اگر خواسته او را بر آورد، در حقیقت رحمت را پذیرفته، و اگر او را رد كرد در حالى كه مى‏توانست خواسته‏اش را برآورده سازد، بى‏تردید رحمتى را كه خداوند به جانب او روانه ساخته بود، قبول نكرده است‏. (2)

تاریکی و روشنایی بزرخ

«استاد فاطمی نیا» می گویند:

«عمده چیزی که برزخ را تاریک می کند، حرف پشت سر مردم است، غیبت، تهمت...[می باشد]. یکی از چیزهایی که برزخ را روشن می کند، گره گشایی از کار مردم است. برزخ را گناهان، تاریک می کنند؛ و از آن طرف اعمال خیر، باعث روشنایی عالم قبر و برزخ می شوند.» (3)

فرصتی برای خدمت

«نجاشی» از چهره های شایسته و با ایمان است، قدرت او را مست نکرد و به آفت غرور و غفلت و خودکامگی گرفتارش نساخت.

پس از آن که نجاشی به فرمانداری اهواز منصوب گردید، در نامه ای خطاب به «امام صادق» علیه السلام، درباره تصدی این امر و مسائل گوناگون مربوط به آن، از ایشان مشورت خواست و امام علیه السلام نیز در پاسخی مفصل، توصیه های گوناگونی به او فرمود که برای هر مؤمنی خصوصا اگر مسؤولیتی داشته باشد، بسیار شایان توجه است.

نامه حضرت این چنین شروع می شود:

بسم الله الرحمن الرحیم

خدای تو را مورد لطف و عنایت خویش قرار داده و تحت رعایت خویش حفظ کند، چرا که اوست که تنها توانا  بر این کار است.

اما بعد:

سفیر تو نامه ات را برای من آورد آن را خواندم و نظرت را با خواسته ات دریافت داشتم و بر این اندیشه ام که تو به ولایت و حکومت اهواز مبتلا شده ای.

این فرمانداری و پست تو هم مرا شادمان نمود و هم اندوهگین، اینک به یاری خدا دلایل هر دو را برایت می نویسم.

دلایل شادمانی:

اما خوشحالی و سرورم از آن جهت است که بدان امید هستم که خداوند گرفتاری و رنج یکی از دوستان دودمان محمد صلی الله علیه و آله و سلم را به وسیله تو برطرف و آنان را به سبب تو عزیز و سربلند، برهنه ای را بپوشاند و ناتوانی را توانا گرداند و آتش تفرقه و پراکندگیشان را به وسیله تو خاموش سازد، اینها مرا شادمان می سازد.

دلایل اندوهگینی:

اما آنچه اندوهگینم می سازد و بر تو نگرانم می کند این است که در اوج قدرت و ریاست،بر دوستی از اهل بیت سخت بگیری و آنگاه بوی بهشت به مشامت نرسد.

من آنچه را خواسته ای فشرده آن را برایت می نگارم تا اگر بدان عمل کنی و از حدود و مرزهای آن تجاوز نکنی در زندگی و دینداری ات به سلامت بمانی، ان شاء الله.

...و نیز پدرم از پدرانش و آنان نیز از امیرالمؤمنان علیه السلام و او از پیامبر روایت کرد که:

«هر کس گرفتاری و درماندگی فرد با ایمانی را برطرف سازد،خداوند روزی که سایه ای جز سایه لطف او نیست گرفتاریش را برطرف ساخته و در روز سخت رستاخیز به او منت می بخشد.»

و فرمود:

«کسی که حاجت و نیازی از برادر با ایمانش برآورد خدای خواسته های بسیاری که تنها یکی از آنها بهشت است برای او برآورده سازد و کسی که برادر با ایمان خویش را از برهنگی بپوشاند، خدای، او را از لباسهای بهشتی پوشانده و تا یک نخ از آن لباس اهدائیش بر تن برادر با ایمانش باقی است همواره در خشنودی خدا باشد.

و کسی که برادر مؤمن و گرسنه خویش را با غذایی سیر کند خداوند از بهترین غذاهای بهشتی او را سیر نماید.

و کسی که او را از تشنگی سیراب سازد خداوند تشنگیش را با شربت ویژه و دست نخورده بهشت رفع کند.

و کسی که برادر مؤمن خویش را خدمت کند خداوند او را به وسیله پسران پرطراوت و خوش اخلاق بهشت خدمت نموده و وی رابا دوستان پاک و پاکیزه اش همنشین گرداند.

و کسی که بار برادر با ایمان خویش رابه دوش کشد و بردارد خداوند او را بر مرکب بهشتی سوار کند و در روز رستاخیز در برابر فرشتگان مقرب بر چنین بنده ای مباهات کند.

و کسی که برای برادر با ایمانش همسری را برگزیند و وسیله ازدواج او را فراهم سازد تا برای او مونس زندگی شود و وی به آن همسر دلخوش و مأنوس گردد و پشتوانه و پشتیبان زندگیش باشد،خداوند حوریان بهشتی را به ازدواج او درآورد و او را با کسی از شایستگان و راستگویان و صدیقین که او آرزو داشته است،همنشین و مأنوس سازد.

و کسی که برادر با ایمان خویش را که حاجت و نیازی به وی دارد در منزلش دیدار کند از دیدار کنندگان خدا محسوب می گردد و بر خداست که زائر خویش را گرامی بدارد.» (4)

چند روایت شایان تأمل

ابو بصیر، از امام صادق علیه السّلام روایت كرده است كه فرمود:

أَیُّمَا رَجُلٍ مِنْ شِیعَتِنَا أَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ إِخْوَانِنَا فَاسْتَعَانَ بِهِ فِی حَاجَةٍ فَلَمْ یُعِنْهُ وَ هُوَ یَقْدِرُ ابْتَلَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِأَنْ یَقْضِیَ حَوَائِجَ عَدُوٍّ مِنْ أَعْدَائِنَا یُعَذِّبُهُ اللَّهُ عَلَیْهِ یَوْمَ الْقِیَامَة (5)؛ اگر یكى از برادران هم آئین ما براى درخواست كمك به نزد یكى از شیعیان ما برود، و او با آنكه مى‏تواند خواسته او را برآورد، به یاریش نشتابد، خداوند (به مكافات این عمل در دنیا) او را ناچار مى‏سازد تا نیاز یكى از دشمنان ما را برآورده سازد، و در روز قیامت او را (به مكافات آن) عذاب خواهد كرد. (6)

حسین بن ابان، از امام محمد باقر علیه السّلام روایت كرده است كه فرمود:

مَنْ بَخِلَ بِمَعُونَةِ أَخِیهِ الْمُسْلِمِ وَ الْقِیَامِ لَهُ فِی حَاجَتِهِ ابْتُلِیَ بِمَعُونَةِ مَنْ یَأْثَمُ وَ لَا یُؤْجَر (7)؛ هر كس در یارى كردن به برادر مسلمان خود و برآورده ساختن خواسته او، بخل ورزیده و یا اقدامى نكند، به یارى كردن كسى دچار مى‏شود ‏ كه خدمت به او گناه است و هیچ اجرى برایش نخواهد داشت. (8)

رسول خدا صلی الله علیه و آله مى‏فرمود: آیا كسى از شماها نمى‏تواند مانند «ابى ضمضم» باشد؟

گفتند: یا رسول اللَّه ابو ضمضم كیست؟

فرمود: ابو ضمضم مردى از امت‏هاى گذشته بود، و هر روز چون صبح مى‏كرد مى‏گفت: پروردگارا من آبرو و عنوان خود را براى خدمت به مردم و بندگان تو وقف كرده‏ام. (9)

پی نوشت ها:

(1)   ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص248، قاب من أتاه أخوه فی حاجة فلم یقضها له

(2)   پاداش نیكى‏ها و كیفر گناهان، ص631، كیفر كسى كه خواسته برادر ایمانى خود را بر نیاورد

(3)   پایگاه صالحین

(4)   مأخذ: کتاب کرامات صالحین؛ وسائل‏الشیعة ج17 ص 207 – 210

(5)   ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص249

(6)   پاداش نیكى‏ها و كیفر گناهان، ص633

(7)   ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص250

(8)   پاداش نیكى‏ها و كیفر گناهان، ص634

(9)   مصباح الشریعة - ترجمه مصطفوى، ص253

غواص شهید ابراهیم اصغری دانشجو،معلم، ورزشکار، شاعر، نویسنده، کاریکاتوریست، مداح اهل بیت و عضو شورای فرماندهی اطلاعات عملیات لشگر 31 عاشورا بود که در تاریخ 19 دی سال 1365 در عملیات کربلای 5 بعنوان غواص در منطقه شلمچه به شهادت رسید.

قسمتی از وصیت نامه شهید:

من سرباز حقیر امام زمان،ابراهیم اصغری، با آگاهی کامل این راه را که ثمره هزاران گل نورسته پرپر شده انقلاب اسلامی است، انتخاب کرده ام و می دانم که این راه سختی و شکنجه و معلولیت و شهادت و اسارت داردولی من از صلب مردانی، متولد شده ام که قرن ها می گفتند:«حسین جان اگر در کربلا بودیم نمی گذاشتیم دست نامحرمان به خیام اطفال مظلومت برسد» و من هم در ادامه راه آنها به لبیک گویان، پیوسته ام، اگر چه دیر بیدار شدم،
اگر چه برای یافتن آب حیات در ظلمت به خیلی درها کوبیدم، ولی سرانجام، آن دری را که باید اول می زدم، یافتم و اکنون هرگز این آستانه را رها نخواهم کرد.

قسمتی از دست نوشته های شهید:

«انسان حرف‌هایی دارد که کلمات قادر به ادای آن نیستند، من اکنون و همیشه در این حال بوده‌ام و شاید خیلی از این حرف‌ها به صورت اشک از چشمانم ریخته است.»

******

«عشق برای من مثل ریاضت کشیدن برای توست در فصلی که می‌دانی انتهایی ندارد...»

************

«کم‌کم دارم اعتماد به نفس پیدا می‌کنم، شاید بتوانم خودم را پاک کنم...
با خودم قرار گذاشته‌ام که غذای لذیذ و آب سرد نخورم؛
به یاد مولا حسین(ع) و یارانش،
به یاد آن‌هایی که حتی در عمرشان یک‌بار لب به بستنی، فالوده، آب‌میوه و این همه خوراک لذیذ نزده‌‌اند...

خدایا فردا روز دیگری ‌است، نمی‌خواهم همان ابراهیم امروز باشم....»

*******************

«خدایا! اگر تاوان گناهانم سوختن است،
اگر جرم معاصی‌ام شکنجه است،
اگر امتحانم با زخم و خون و خاک است،
اگر جزای بدی‌هایم تکه پاره شدن است،
اگر بخشیده شدنم به تنهایی و غربت و درد و بی‌کسی‌ است،
پس راضی‌ام به رضایت..... معبودا.......دوستت دارم.»

***************************

«... خدا ما را در حصار خود گرفت و من این را با تمام رگ و پوستم احساس کردم.
شب قبلش نیز خدا را با دلم دیدم،
آن مهربان‌ترین مهربانان را، آن زیباترین کلمه‌ی هستی را...»

***********************************

«معبودا! شوق رسیدن به جوارت را دارم.
شوق نظر به وجهت را...ای ارحم‌الراحمین
می‌خواهم بندها را پاره کنم،
قفس‌ها را بشکنم،
از زندان دنیا آزاد شوم. خلاصم کن،

رهایم کن، کمک کن تا پر بگیرم...»

*******************************************

این آخرین جملاتی است که شهید ابراهیم اصغری در شب عملیات کربلای 5 در  18/10/1365 در آخرین صفحه دفترچه اش نوشته است:

«این زیباترین لحظه ی زندگی من است زیرا پنج ساعت مانده یا به معشوق بپیوندم و یا حسرت عاشقان را بخورم..... »

**********************************************************

·         متن کامل وصیت نامه وصیت نامه شهید ابراهیم اصغری:

بسم الله القاصم الجبارین

ان الله اشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه (سوره توبه)

 به نام آنکه، هستی بخش جانها و هادی انسانهاست.
ارحم الرحیمی که انبیا و اولیا و شهدا را اسوه بشر قرارداد و به وسیله آنها، مشعل فروزان هدایت را برافروخت.
سلام بر مهدی(عج)، آنکه انتظارش اعتراضی است بر هر چه ظلم و جور و استکبار و بی عدالتی است.
درود بر قلب تپنده ستمدیدگان زمین، بت شکن عصر و ناجی دهر امام امت خمینی کبیر و تحیت و تهنیت بیکران به شهدا و خانواده های گرانقدرشان که با مقاومت خود و صبر زینب گونه شان، امید دشمنان را تبدیل به یاس کردند.
من سرباز حقیر امام زمان، ابراهیم اصغری، با آگاهی کامل این راه را که ثمره هزاران گل نورسته پرپر شده انقلاب اسلامی است، انتخاب کرده ام و می دانم که این راه سختی و شکنجه و معلولیت و شهادت و اسارت داردولی من از صلب مردانی، متولد شده ام که قرن ها می گفتند:
((حسین جان اگر در کربلا بودیم نمی گذاشتیم دست نامحرمان به خیام اطفال مظلومت برسد و من هم در ادامه راه آنها به لبیک گویان، پیوسته ام، اگر چه دیر بیدار شدم? اگر چه برای یافتن آب حیات در ظلمت به خیلی درها کوبیدم، ولی سرانجام، آن دری را که بایداول می زدم، یافتم و اکنون هرگز این آستانه را رها نخواهم کرد.
امت مقاوم اسلام! بدانید و آگاه باشید که اگر همگی حول محور رهبری واحد اسلامی، جمع شوید هیچ قدرتی نمی تواند در بنیان مرصوصتان رخنه نماید.
با اسلحه ایمان، با اتکا به حبل الله المتین، دست منافقین، دورویان، آنهایی که چوب لای چرخ انقلاب می گذارند و آنهایی که حرمین شریفین و عتبات عالیات و قدس عزیز را غصب کرده اند و بر فراز ویرانه های دیریاسینو کفر قاسم و صبرا و شتیلا و هویزه و خرمشهر و قصر شیرین عربده کشی می کنند و سند اسارت امت اسلام را امضا میکنند، قطع نمایید و به عصرها و نسل ها بفهمانید که ما، وارثان خون سیدالشهدا و یاران با وفایش هرچند در کربلا نبوده ایم، ولی هر روز، زمان عاشورا و هر زمین را کربلا کرده ایم و در این محرم، هیچ چیزی غیر ازمنافع اسلام عزیز برایمان ارزش ندارد.
اما! کاش می شد در عشق تو، هزاران بار می کشتنم و قطعه قطعه ام می کردند، تکه های تنم را می سوزاندند و خاکسترم را به باد می دادند و باز زنده می شدم و تو خمینی جان، جان جانانم، روح و روانم، مگر نعمتی بالاتر از وجودسراپا مهر تو هست؟
بگو تا همه از پیر و جوان و مرد و زن کفن پوشان، شویم و غسل شهادت را که یادمان داده ای از آب های اقیانوس عشقت بگیریم و زمین را بر مهدی(عج)، فرشی گلگون تدارک ببینیم.
آمدیم تا جان ببازیم، دست چیست مرد کز سیلی بترسد مرد نیست اما پدر جان و مادر جان! که قدر تمام دنیا دوستتان دارم و هیچ گاه چهره های مهربان و خدایی تان از نظرم محو نمی شود، من فرزند خوبی برای شما نبودم , نتوانستم، در پیری عصای دستتان باشم، ولی یادتان باشد که شما این گونه در دامان پرمعنویت خود پرورش دادید، شماسیدالشهدا (ع) را برای من، اولین بار شناساندید.
در مرگ من، ناراحت نباشید.
اگر گریه می کنید، برای علی اکبر حسین(ع) گریه کنید. من خیلی به روضه سیدالشهدا و یارانش علاقه دارم، مجلس روضه را فراموش نکنید، ما با همین مجالس زنده هستیم. اسوه مقاومت صبر باشید، آن چنان که صبر از دست شما به تنگ آید کاری نکنید که خدای نخواسته، دشمن اسلام شادشوند، چون کوهی استوار از جای[خود] نجنبید. انشاالله دیدارمان در جوار سیدالشهدا(ع).
خواهرانم! اسوه تقوا وعفت و حجاب باشید، من دوست ندارم در مرگم شیون و زاری کنید. بلکه راه ما و شهیدان را به فرزندانتان بیاموزید.
ازتجمل، دست بردارید و بدانید که هیچ کس چیزی از این دنیا نمی برد، همه فانی هستند. [با] هم دیگر مهربان باشید, هم دیگر را به تقوا و نظم و عفت و حجاب راهنمایی کنید. از خانواده های ضد انقلاب دوری کنید و با آنهامعاشرت ننمایید، آنها را طرد کنید، شاید از اعمال زشت پشیمان شوند.
اما دوستانم! نمی دانم، برایتان چگونه بوده ام، ولی همیشه دوستتان داشته ام. برادرم عباس می دانی که مهرت در دلم مالامالاست، بعد از من پدر و مادرمرا فراموش نکن، آنها مرا در تو خواهند جست، به آنها دلداری بده.
خداوند به شما جزای خیر دهد .
این زیباترین لحظه زندگی من است، زیرا پنج ساعت مانده است که یا به معشوقم، بپیوندم و یا حسرت عاشقان را بخورم.
در پایان، از همه حلالیت می خواهم، زشتی ها و بدی ها را به بزرگی خود به خاطر شهدا ببخشید.

خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار

اربعین عشق    

3- قمقام زخار،ص 581 و اللهوف،ص 84.

التماس دعا